امام جواد فرزند خود را در مدينه نهاد و خود - بعد از آنكه امام على النقى را وصى و جانشين خود قرار داد - با امّ الفضل بجانب عراق آمد . مأمون در روز پنجشنبه ( 13 ) ماه رجب سنهء ( 218 ) هجرى در بليدون وفات يافت . در آن موقع ( 16 ) سال از امامت امام جواد عليه السّلام گذشته بود . بعد از مأمون در ماه شعبان سنهء ( 218 ) هجرى با معتصم كه محمّد بن هارون باشد بيعت كردند . وقتى كه امام جواد عليه السّلام بعراق آمد معتصم و جعفر بن مأمون دربارهء كشتن امام جواد مكر و حيله كردند جعفر بن مأمون به امّ الفضل كه خواهر پدر و مادرى او بود پيشنهاد قتل امام جواد را كرد ، زيرا جعفر ميدانست كه امّ الفضل - به جهت اين كه امام جواد مادر امام على النقى را از او بيشتر ميخواهد - با آن حضرت ميانهء خوبى ندارد ، از طرفى هم امّ الفضل از امام جواد فرزندى ندارد ، لذا امّ الفضل حرف برادر خود را گوش كرد ، زهرى را در انگور رازقى آلوده كردند ، امام جواد هم انگور رازقى را دوست ميداشت . وقتى كه امام عليه السّلام از آن انگور خورد امّ الفضل از عمل خود پشيمان شد ، بناى گريه و زارى را نهاد ، امام جواد به او فرمود : چرا گريه ميكنى ! و اللّه خدا تو را بفقرى دچار مىكند كه از آن نجات نخواهى يافت ، به بلائى مبتلاء ميشوى كه مخفى و پوشيده نخواهد ماند ، ( نفرين امام در حق امّ الفضل درگير شد ) و زخمى در بدترين مواضع بدنش پيدا شد ، آن زخم ناسور شد ، همه وقت